Deel 4: „Ik wens jullie er het beste mee … maar”

Made for the Stands – het verhaal achter Casualline · Deel 4

Tot hier ging het om hordes die in het proces zelf lagen. Patronen die niet klopten en verschoven deadlines. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was een horde van een heel andere soort.

Vooraf: de meeste reacties op ons plan waren positief. Velen waren oprecht blij voor ons, en sommigen boden uit zichzelf hulp aan, zonder dat we erom moesten vragen. Daar zijn we tot vandaag dankbaar voor.

Toch klonk er bijna altijd die typisch Duitse scepsis in mee. Niet openlijk afwijzend, eerder terughoudend. Of dat nou echt wat wordt. Of je jezelf dat echt wilt aandoen.

„Ik wens jullie er het beste mee … maar.” Dat is onze lievelingszin uit die tijd. Alles vóór de maar kun je je besparen.

En dan waren er de gevallen waar niemand ons op had voorbereid. Over het thema eigen label zijn vriendschappen stukgelopen. Niet met een knal, eerder sluipend. Wie kent het niet: je verandert iets in je eigen leven en merkt dat mensen die je voor hechte kompanen hield, helemaal niet zo welwillend tegenover die verandering staan. Ik vermoed dat sommigen van jullie vrij precies weten waar ik het over heb.

Moe zijn we er niet van geworden. We hebben ons besluit verdedigd, keer op keer.

Het argument daarvoor ligt voor de hand als je naar de markt kijkt. Casual-merken die hier gedragen worden, komen bijna uitsluitend uit Engeland en Italië. Duitse merken vind je in dit kwaliteits- en prijssegment praktisch niet. Precies in dat gat gaan wij zitten.

Waarmee een vraag opkwam: vanaf wanneer is een merk eigenlijk „Casual” in de voetbalkosmos? Een vaste definitie bestaat niet. Terughoudende branding hoort er zeker bij, geen grote borstprints, daarbij materiaal dat zijn prijs rechtvaardigt, omdat het stuk nu eenmaal niet na één seizoen op is.

Beslissen kan dat uiteindelijk echter geen merk zelf. De Engelse en Italiaanse klassiekers hebben zichzelf nooit tot Casual-merk uitgeroepen, ze werden er op de tribunes toe gemaakt. Door mensen die ze week na week droegen. Of Casualline die status ooit krijgt, ligt dus niet in onze hand, maar in die van jullie.

Waarmee we bij het tweede eeuwige thema zijn: de prijs. In de familie net zo goed als in de vrienden- en kennissenkring. Waarom kost een hoodie zoveel. Of dat niet te hoog ingezet is.

We hebben het elke keer uitgelegd. Ten eerste zit onze investering erin, en niet eentje die je er even uit de portokas bij doet. Ten tweede zijn we ervan overtuigd dat onze eisen bij de uitvoering echt zijn ingelost. De uitgezochte stoffen en de afwerking, elk detail waar we maandenlang over hebben geworsteld.

Die discussie is met de tijd vanzelf verdwenen. Hoe vaker iemand een van de afgewerkte stukken in handen had, hoe begripvoller het gesprek werd.

En dan was er nog iets dat alle twijfels en alle discussies naar de achtergrond drukte. Meer dan zestien van onze jongens en meiden hebben zich bereid verklaard ons bij de opnames van de trailer te steunen. Zonder compromissen, zonder maren. Hoe dankbaar we daarvoor zijn, laat zich nauwelijks in woorden vatten.

Hoe die avond verlopen is, vertellen we in het volgende en daarmee voorlaatste deel. De laatste twee delen volgen in een hoger tempo en verschijnen allebei nog vóór de release op 10 augustus.